Zespół pałacowo-ogrodowy Łazienki Królewskie

Muzeum Łazienki Królewskie, Zespół Pałacowo-Ogrodowy obejmuje park (76 ha przyrody w centrum miasta) oraz liczne obiekty zabytkowe. Park powstał po przekształceniu dawnego dziko rosnącego lasu, gdzie „przetrzymywano”  w naturalnych warunkach zwierzynę. W XVIII wieku Łazienki stały się najpiękniejszym układem przestrzennym Warszawy i jednym z najpiękniejszych w Europie, zachwycającym na równi zielenią jak architekturą. 

Łazienki, pełnią dziś różnorodne funkcje: są placówką muzealną, miejscem wydarzeń o charakterze kulturalnym, naukowym, rozrywkowym a także ulubionym miejscem spacerów. Są także ważnym miejscem dla melomanów. Od 50 lat, u stóp najsłynniejszego na świecie pomnika Fryderyka Chopina, w sezonie letnim, w soboty i niedziele odbywają się bezpłatne koncerty fortepianowe ściągające tłumy turystów i melomanów.

Pałac na Wyspie – perła polskiej architektury, jeden z symboli Warszawy, jest najważniejszym budynkiem na terenie Ogrodu. Jego historia jest ściśle związana z panowaniem Stanisława Augusta Poniatowskiego – ostatniego króla Polski. To on podjął decyzję o rozbudowaniu małego pawilonu Łaźni Lubomirskiego i stworzeniu w tym miejscu jednej ze swoich rezydencji. Pałac, choć zniszczony, przetrwał II wojnę światową. Został ponownie udostępniony zwiedzającym w 1960 roku. 
     
Pałac Myślewicki
Pałac wziął swą nazwę od znajdującej się niegdyś w pobliżu wsi Myślewice. W 1774 roku stały już mury pałacu, nie znana jest jednak data rozpoczęcia budowy. Pałac usytuowano na zamknięciu drogi, prowadzącej od strony miasta. Król polecił powiększyć budynek o dwa piętrowe pawiloniki, połączone z korpusem głównym ćwierćkolistymi łącznikami parterowymi, następnie budynek został wykończony przez  Merliniego. Pałac utrzymany jest w stylu wczesnego klasycyzmu, należąc do nielicznych, zachowanych w Warszawie przykładów tej fazy stylowej. Oryginalną  stroną budowli jest nie tylko ćwierćkolisty zarys skrzydeł, ale i szczególny kształt dachu, mający być odwołaniem się do wzorców sztuki chińskiej.

Biały Dom 
Usytuowany przy Promenadzie Królewskiej, wzniesiony w 1774 roku wg projektu Dominika Merliniego, z polecenia Stanisława Augusta Poniatowskiego 
Zbudowany na planie kwadratu. Wnętrza dekorowali malarze: Jan Bogumił Plersch i Jan Ścisło. 
Budynek stanowi oryginalną pamiątkę z czasów stanisławowskich, bo choć zdewastowany, nie uległ zniszczeniu podczas ostatniej wojny. Zachowały się unikalne wnętrza z malowidłami groteskowymi w Sali Jadalnej, oryginalnymi tapetami chińskimi (z II poł. XVIII wieku) w Bawialni oraz Gabinetem w formie altany z malarską dekoracją Jana Bogumiła Plerscha. W Sypialni stoi autentyczne łoże króla. 

Stara Pomarańczarnia
We wschodnim skrzydle znajduje się wspaniałe wnętrze, zaliczane do nielicznych na świecie przykładów autentycznego teatru dworskiego. Wnętrze wykonane jest z drewna a widownia, złożona z parteru i lóż, ma bogatą dekorację malarską. 
Zachodnie skrzydło zawierało mieszkania dla służby i pokoje gościnne.

Podchorążówka
Tuż obok Pałacu na Wyspie, we wschodniej części ogrodu stoi piętrowy budynek tzw. Wielka Oficyna, zwana również Podchorążówką. Za panowania Stanisława Augusta w budynku mieściła się kuchnia i oficyny z mieszkaniami. 
W 1822 roku budynek został przekazany Szkole Podchorążych Piechoty i stąd wywodzi się jego obecna nazwa. 
Gmach ten zapisał się w dziejach Narodu Polskiego, gdyż to tu właśnie Piotr Wysocki wezwał podchorążych do broni, rozpoczynając powstanie listopadowe. 

Amfiteatr
Otwarty w rocznicę elekcji króla Stanisława Augusta, 7 września 1791 roku. Zbudowany wg projektu Jana Christiana Kamsetzera nad brzegiem stawu. Wzorowany jest na antycznych budowlach. Widownia przypomina teatr w Herkulanum i zwieńczona jest posągami słynnych dramaturgów, zaś scena imituje ruiny Forum Romanum. Oryginalnym rozwiązaniem jest oddzielenie widowni od sceny wodą. 


Get it on Google Play